KINO ŚWIATOWE - '80 - BALLADY
Jaras , Niemcy

Zaloguj się, aby wysłać wiadomość.

Jeżeli nie masz jeszcze konta Zarejestruj się.

(w 10 sekund przez e-mail, Facebook lub GMail)

Anuluj

Zaloguj się, Aby podarować prezent musisz się

Jeżeli nie masz jeszcze konta Zarejestruj się.

(w 10 sekund przez e-mail, Facebook lub GMail)

Anuluj

Aby dodać do ulubionych musisz się zalogować.

Jeżeli nie masz jeszcze konta Zarejestruj się.

Anuluj

Zaloguj się, aby zablokować użytkownika

Jeżeli nie masz jeszcze konta Zarejestruj się.

(w 10 sekund przez e-mail, Facebook lub GMail)

Anuluj

Zaloguj się, aby dodać do ulubionych

Jeżeli nie masz jeszcze konta Zarejestruj się.

(w 10 sekund przez e-mail, Facebook lub GMail)

Anuluj

Zaloguj się, aby wysłać wiadomość.

Jeżeli nie masz jeszcze konta Zarejestruj się.

(w 10 sekund przez e-mail, Facebook lub GMail)

Anuluj
 
Richard Wright - 1943 - 2008

Richard Wright - 1943 - 2008
2014.07.29 16:04

Album: 6. MUZYKA INNA
Kategoria : muzyka
Tagi: Richard Wright

 

Brytyjski muzyk, pianista i klawiszowiec, puzonista i trębacz, autor tekstów piosenek, jeden z założycieli grupy Pink Floyd, współodpowiedzialny za jej brzmienie. Założyciel duetu Zee oraz The Abdabs. Wydał dwa tematyczne solowe albumy, zawierające nastrojową, skomplikowaną aranżacyjnie, malowaną w ciemnych barwach muzykę.

 

Prawdziwe nazwisko Richard William Wright. Urodził się 28 lipca 1943 roku w Londynie jako syn biochemika. Dorastał w Hatch End, północnej części stolicy. Skończył Haberdashers' Aske's School, a następnie Regent Street Polytechnic na wydziale Architektury.

W 1965 roku, poznał Rogera Watersa i Nicka Masona, z którymi założył The Pink Floyd Sound, jak wtedy nazywał się wtedy zespół oraz uczestniczył we wcześniejszych jego wcieleniach – Sigma 6 oraz The Abdabs.

We wczesnym okresie Pink Floyd – Wright był jedną z głównych sił napędowych zespołu (choć nie w taki stopniu jak Syd Barrett – frontman grupy i autor tekstów). W latach 1967-68 napisał i zaśpiewał w zespole kilka utworów. Choć nie wystąpił wokalnie na pierwszej płycie zespołu – to jednak jego głos słychać w początkowej fazie piosenki Barretta „Astronomy Domine” oraz „Matilda Mother”. Jego „notable harmonies” słychać w „The Scarecrow” i „Chapter24”. Przykładami jego wczesnych kompozycji są chociażby „Remember a Day”, „Paint Box”, „See – Saw” czy „It Would Be So Nice”.

Z czasem był w coraz mniejszym stopniu zainteresowany pisaniem utworów, wolał skupić się na rozwoju swego stylu przez poszerzanie instrumentarium. Tę konsekwencję słychać w kolejnych jego utworach –„Interstellar Overdrive”, „A Saucerful of Secrets”, „Careful with That Axe, Eugene” czy „One Of These Days” oraz w ścieżkach dźwiękowych do filmów „More”, „Zabriskie Point” i „Obscured by Clouds”. Miał też ogromny udział w formie, jaką osiągnęły legendarne już suity Pink Floyd – „Atom Heart Mother”, „Echoes” i przede wszystkim „Shine On You Crazy Diamond”. Paradoksalnie, jego najsłynniejszymi kompozycjami pozostają „The Great Gig in the Sky” oraz „Us and Them” z „The Dark Side of the Moon (1973), w których położył nacisk przede wszystkim na połączenie klasycznego brzmienia fortepianu z elementami jazzu, przez co uzyskał charakterystyczne dla jego gry delikatne pasaże. Natomiast w klasycznych z tego okresu „Breathe” czy „Time” oprócz brzmienia – był, obok Davida Gilmoura, wokalem prowadzącym.

W 1978 roku wydał swój pierwszy solowy album „Wet Dream”, który jednak nie odniósł sukcesu komercyjnego. Na to nałożyły się także jego problemy z alkoholem oraz napięcie w zespole, a szczególnie w jego relacjach z Rogerem Watersem, który podczas pracy nad „The Wall” dążył do usunięcia go z zespołu. Klawiszowiec oskarżony o brak wnoszenia czegokolwiek twórczego do grupy – wyjechał na przymusowe wakacje, pozostając jednak na tyle blisko studia nagrań, by przyjeżdżać jedynie na dogrywanie swoich partii instrumentalnych. Jego nazwisko pojawiło się na krążku, Pink Floyd w pełnym składzie ruszył w latach 1980-1981 w promocyjną trasę koncertową, ale wiadomo było, że dla Wrighta nie ma już miejsca w zespole. Został wyrzucony i niestety, ani Gilmour, ani Mason nie mieli wtedy siły, by przeciwstawić się pierwszoplanowej pozycji basisty w zespole. Doszło do sytuacji wcześniej nie do pomyślenia – oto jeden z twórców formacji, zostaje z niej usunięty i nikt nie protestuje!!! Wright, co było do przewidzenia, załamał się i popadł w uzależnienie narkotykowe. Jak na ironię, był jedynym z grupy, który nie został zaproszony na premierę filmu „The Wall” w 1982 roku. W rok później – wydany kolejny krążek zespołu, ostatni z Watersem w składzie, nagrywany był już bez udziału Wrighta.

W 1984 roku wspólnie z Davem Harrisem (Fashion) założył duet Zee. Podpisali kontrakt z Atlantic Rekord i nagrali tylko jeden album „Identity”, który poniósł komercyjną klapę.

Po opuszczeniu Pink Floyd przez Watersa – został zaproszony przez Gilmoura do powrotu do grupy i pracy, początkowo w roli muzyka sesyjnego nad krążkem „A Momentary Lapse of Reason”. Ponieważ jednak formalnie nie należał do grupy – jego nazwisko napisano mniejszymi literami, niż pozostałych, a jego zdjęcia nie umieszczono na albumie. Trasa koncertowa „The Delicate Sound of Thunder” (1987) odbyła się już z Wrightem, jako pełnoprawnym członkiem formacji. Na ostatniej płycie formacji - „The Division Bell” (1994) wniósł twórczy wkład w kompozycje, między innymi komponując „Wearing the Inside Out”, w której sam zaśpiewał. Był obecny również na trasie „P*U*L*S*E” w 1995 roku.

Zachęcony sukcesem komercyjnym płyty – w 1996 roku wydał swój frugi solowy album – “Broken China”, zapraszając do współpracy między innymi Sinead O’Connor, Manu Katché, znanego ze współpracy zeStingiem – Dominica Millera. Longplay pokazał w pełnej krasie jego kunszt artystyczny, oparty na poszerzonej bazie dźwięków uzyskanych za pomocą komputera oraz technik produkcyjnych. W oprawie tekstowej pomagał mu Anthony Moore.

2 lipca 2005 roku, stanął na scenie, razem z Gilmourem, Masonem i z Watersem (po raz pierwszy od czasów The Wall) podczas pamiętnego Live 8 Concert in London. W listopadzie tego roku przeszedł operację usunięcia katarakty, co uniemożliwiło mu odsłonięcie gwiazdy zespołu w brytyjskiej Music Hall of Fame.

4 lipca 2006 roku, Wright wspólnie z Gilmourem i Masonem, wziął udział w oficjalnej premierze DVD „PULSE” Pink Floyd. Podczas wywiadu, którego udzielili muzycy, Wright zapytany o to, czy zespół wystąpi jeszcze kiedyś razem (w nawiązaniu do koncertu podczas Live 8), odpowiedział że uwielbia grać koncerty i z wielką chęcią zagra gdziekolwiek. Wyjaśnił że „będzie w pobliżu” i dodał że „jeśli David będzie chciał z nim zagrać - uczyni to z radością”.

Jako muzyk sesyjny, gość i przyjaciel, Wright wziął udział w nagrywaniu solowego albumu Gilmoura „On an Island” – jego charakterystyczną grę można usłyszeć choćby w tytułowym utworze. Ponadto udzielał się na krążku wokalnie, śpiewając w chórkach oraz wspomógł go swoimi instrumentami klawiszowymi. W 2006 roku, na zaproszenie Davida, grał podczas trasy koncertowej promującej płytę i wystąpił na kilkudziesięciu koncertach w Europie i Ameryce Północnej, zbierając największe owacje spośród wszystkich muzyków towarzyszących. Podczas trasy używał fortepianu klasycznego i elektrycznego oraz syntezatorów, wśród których wiodącym instrumentem był Kurzweil K2600. W starszych utworach Pink Floyd i Syda Barreta, (które Gilmour postanowił przypomnieć na koncertach) – a w szczególności w suicie „Echoes”, użył słynnych organów Farfisa (specjalnie do tego celu zabrane w trasę ze względu na charakterystyczne brzmienie). Ponadto słychać było jego głos – zarówno prowadzący jak i w chórkach – w „Comfortably Numb”, „Astronomy Domine”, „Time”, „Wearing The Inside Out”, „Arnold Lyne” (później ukazał się na singlu) czy też we wspomnianych „Echoes”. Wright odrzucił propozycję Watersa udziału w jego trasie „The Dark Side of the Moon Live” (wziął w niej udział Nick Mason na kilku koncertach), aby poświęcić się pracy nad kolejnym solowym projektem, (której nie udało mu się skończyć – płyta miała być zbiorem instrumentalnych utworów).

Styl Wrighta to mieszanka jazzu, muzyki neoklasycznej i eksperymentalnej która znakomicie uzupełniała proste harmonicznie struktury bardziej bluesowo-folkowych piosenek Watersa i Gilmoura. Jako klawiszowiec zainteresowany był dopełnianiem utworów poprzez brzmienia syntezatorów, czy też wysmakowanymi pasażami granymi na fortepianie. Często eksperymentował z instrumentem, grając na nim na przykład łokciami. Niezbyt często optował za partiami solowymi. Był znany z klimatycznych podkładów klawiszowych, brzmień organów Farfisa wzbogaconych o efekt echa, czy też jazzujących pasażów na elektrycznym pianinie. I co najważniejsze – używał mellotronu, dającego unikalne brzmienie utworom Pink Floyd oraz skal opartych na muzyce Indian. Często stosował także wibrafon, a we wczesnym okresie twórczości, również puzonu, co świadczyło o jego zainteresowaniach instrumentami dętymi.

Jego pierwszą żoną została Juliette Gale (wzięli ślub w 1969 roku). Mieli razem dwoje dzieci – Jamie i Gale. Niestety małżeństwo nie przetrwało – rozwiedli się w 1982 roku. Swoją drugą żonę, Frankę, poślubił w 1984 roku – ten związek przetrwał 10 lat, aż do rozwodu w 1994 roku. W 1996 roku Wright ożenił się po raz kolejny. Wybranką jego serca została Mildred „Millie” Hobbes (dedykował jej swój drugi solowy album „Broken China” z 1996 roku). Mieli jedno dziecko – Bena. W 1996 roku córka Wrighta – Gala – wyszła za mąż za Guya Pratta, basistę współpracującego z Pink Floyd po odejściu Watersa (występował też zGilmourem podczas trasy On An Island). Pod koniec swojego życia Wright mieszkał we Francji i na swoim jachcie koło Wysp Dziewiczych.

Zmarł po krótkiej walce z rakiem w swoim domu w Anglii 15 września 2008 roku w wieku 65 lat.

Oceń i poleć wpis:

 
17
Zamknij

Zaloguj się, aby ocenić ten wpis.

Jeżeli nie masz jeszcze konta, Zarejestruj się

(w 10 sekund przez e-mail, Facebook lub GMail)

Zaloguj się, aby dodać to zdjęcie do ulubionych.

Jeżeli nie masz jeszcze konta, Zarejestruj się

(w 10 sekund przez e-mail, Facebook lub GMail)

Zaloguj się, aby zaproponować to zdjęcie do wyróżnienia.

Jeżeli nie masz jeszcze konta, Zarejestruj się

(w 10 sekund przez e-mail, Facebook lub GMail)

Więcej  

Poleć

Poleć to zdjęcie znajomym

Richard Wright - 1943 - 2<br />008 ::  
Brytyjski muzyk, pianis<br />ta i klawiszowiec, puzoni<br />sta i trębacz, autor teks<br />tów piosenek, jeden z z

Podaj swój adres e-mail

Podaj adresy e-mail znajomych

Napisz wiadomość

Przepisz kod z obrazka:

Anuluj

 

Link do wpisu
Poleć na forum
Wyślij e-mailem Dodaj do Facebook Dodaj do Google plus Dodaj do Pinterest Dodaj do twitter wykop
Zamknij
Google
 
0
Facebook
 
0

Najwyżej oceniony komentarz:

37 miesięcy temu
O...., świetne. Dwa razy widziałem Go na koncercie i dla mnie On "wciąż żyje", chociaż "Jego głosu nie słychać".......

Twój komentarz:

Skomentuj
Starsze komentarze

Galeria autora

Meness - Epitafium Dla Ew<br />ki
19 miesięcy temu
Bank - Ciągle Ktoś Mówi C<br />oś
19 miesięcy temu
Happy New Year 2016 !
20 miesięcy temu
 Cudownych Świąt Bożego N<br />arodzenia życzy Jaruch.
21 miesięcy temu
Adele - Hello
21 miesięcy temu
Kitaro - Aqua - Video cli<br />p Relaxation
25 miesięcy temu
wszystkie

Ulubione blogi

Zaloguj się, aby wysłać wiadomość.

Jeżeli nie masz jeszcze konta Zarejestruj się.

(w 10 sekund przez e-mail, Facebook lub GMail)

Anuluj

Zaloguj się, Aby podarować prezent musisz się

Jeżeli nie masz jeszcze konta Zarejestruj się.

(w 10 sekund przez e-mail, Facebook lub GMail)

Anuluj

Aby dodać do ulubionych musisz się zalogować.

Jeżeli nie masz jeszcze konta Zarejestruj się.

Anuluj

Zaloguj się, aby zablokować użytkownika

Jeżeli nie masz jeszcze konta Zarejestruj się.

(w 10 sekund przez e-mail, Facebook lub GMail)

Anuluj

Zaloguj się, aby dodać do ulubionych

Jeżeli nie masz jeszcze konta Zarejestruj się.

(w 10 sekund przez e-mail, Facebook lub GMail)

Anuluj

Zaloguj się, aby wysłać wiadomość.

Jeżeli nie masz jeszcze konta Zarejestruj się.

(w 10 sekund przez e-mail, Facebook lub GMail)

Anuluj
rozwiń ▼